(Piep)jonge consumenten weten het beter: ....

Volgens mij heeft elke nieuwe generatie wel iets "Wereldverbeterigs" over zich heen, wat zich uit in de wijze van consumeren. Om deze uitspraak te staven zou ik nog wel even met mijn moeder moeten praten of zij haar ouders ook "maatschappelijk verbeterde", maar ik weet...ik deed dat wel. Opgegroeid in de jaren 80/90 zong ik een lied als "tweedehands jas"(yep, van kinderen voor kinderen) voor mij normaal enthousiast mee. En het idee dat mijn oma niet meer in haar geliefde bontjas over straat durfde uit angst dat er rode verf over gegooid kon worden, vond ik terecht. Nu zie ik de ironie hoor; ik droeg zelf een leren jas. Maar goed, dat voortschrijdend inzicht moest zich nog ontwikkelen.

Duurzaam consumeren is consuminderen

Later werd ik me wat meer bewust (weer in de tijdgeest) van de hoeveelheid die geconsumeerd werd. Goederen worden eerder vervangen dan gerepareerd. Er zijn van diverse goederen wel 30 varianten: een spijkerbroek komt in 21 kleuren blauw, met stiksels, zonder stiksels, met zakken zonder zakken... je begrijpt me wel. Dus.. hebben we meerdere spijkerbroeken in onze kast hangen. Op een bepaald moment moet je je toch afvragen of we dat allemaal nodig hebben. Eerlijk... ik vraag het me nog steeds af, maar ben, afgaand op het aantal spijkerbroeken dat in mijn kast hangt, nog niet helemaal om in mijn gedrag. Misschien moet je dit per consument zien EN over het grote geheel nemen. Duurzaam consumeren, is nu eenmaal consuminderen. Minder kopen is minder afval, minder grondstof, minder productie, minder CO2uitstoot, minder...gewoon... minder alles. Oja, en je houdt er waarschijnlijk, als je het goed doet, ook nog eens wat geld aan over.

En de betekenisvolle consument...die kijkt naar de consu-quenties

Maar goed, nu ben ik dus aan de beurt. Kennelijk voeden wij bewuste kinderen op, geen idee wanneer dat gebeurd is, maar ze zijn betrokken. Bij van alles. Dus na een dagje Apenheul, en educatie over het leefgebied van de oerang oetang, kwamen ze tot de conclusie dat we teveel palmolie consumeren. Dat MOEST stoppen. Gelaten reageerde ik dat dit betekent dat ze geen pindakaas of pasta meer op hun brood konden nemen, en dacht dat het hiermee wel klaar zou zijn.

Daar vergiste ik me in deze "consu-quenten". Zij consumeren bewust, nee, niet prijsbewust, nog niet eens een beetje. Maar wel bewust van actie en reactie; de consequenties van hun koopgedrag. Hun geluk over een boterham met chocopasta weegt niet op tegen het leed dat ze dieren aandoen aan de andere kant van de wereld. Dus...geen pasta. Koekjes, heb je die wel eens bekeken in de supermarkt? Terwijl ik ze in het karretje gooi (of wil gooien) hoor ik mijn 7-jarige naast me..."eh mam, heb je gecheckt op palmolie?". De koekjes zijn voor hem he! Een blik op het pak leert...jawel..palmolie. Dus, kijkt hij me triomfantelijk aan: "geen koekjes!".  En de winkelfrustratie gaat verder want palmolie, weet ik nu, zit potver OVERAL in. Dus wordt er druk gezocht naar alternatieven, worden er zaken uit t dieet geschrapt en ben ik als een doe-t-zelver aan het kijken of we dan maar zelf dingen kunnen bakken, koken & maken.

Betekenisvolle boodschappen: Lekker snel klaar... bij de kassa

Dit alles terwijl mijn moeder grinnikend toekijkt, en ziet hoe ik nu worstel met een balans vinden tussen het steunen van mijn kinderen in hun bevlogenheid en gevoel voor rechtvaardigheid en het gemak waarmee ik mijn leven ingericht heb. Maar eerlijk is eerlijk. Het doet me wel wat, dat we tropisch regenwoud beschermen door ons leefpatroon aan te passen. Dat we bij de aanschaf van (gelukkig niet ALLES) ons afvragen waar spullen vandaan komen. Dat mijn kinderen vraagtekens zetten bij wol en katoen om respectievelijk het belang van een dier en de natuur voorop te stellen.

Praktisch bijverschijnsel: er worden in elk geval weinig tot geen chips / koekjes of andere zooi in mijn winkelwagentje gegooid door de kinderen. Dat maakt de gang naar de kassa met een mandje vol betekenisvolle boodschappen in elk geval wel lekker snel.