De Quick Scan, wil je het nú of wil je het goed?

Wat is dat toch met mensen (enne… daartoe reken ik mijzelf ook hoor). Altijd moet alles maar snel, vlug en vooral NU. Wat me opvalt, en waar ik me zowaar aan begin te ergeren, zijn alle quick scans in de wereld. Wie heeft dat toch verzonnen? En wat wil men ermee?

Het begint al op de basisschool, waar ik twee kinderen heb rondlopen. Elk jaar worden ze “ gecitotoetst” . Soms scoren ze goed, soms slecht. Er is geen peil op te trekken. In gesprekken met de docenten krijg ik ook vaak te horen:” ja, je moet het meer zien als een momentopname. “ Een quick scan dus. Je kijkt snel naar hoe de vlag erbij hangt, er worden allerlei conclusies getrokken en vanuit daar buffelen we allemaal weer vrolijk door. Goede toets? Oke, dan gaat alles goed. Prima.

Scan vs beleid

Ongeacht of het kind, of in dit geval MIJN kind, ermee geholpen is. Ik ben het in ieder geval spuugzat. De docent kent mijn kind, ziet haar het hele jaar, en weet wat ze wel en niet aankan, welke doelen reëel zijn in haar leerproces en welke onderwijsmiddelen hij kan aanbieden. Mijn kind vertrouwt hem, hij vertrouwt mijn kind en samen werken ze aan hun ontwikkeling. Ja, hun (!) ontwikkeling, omdat de docent van mijn dochter een man is die geïnteresseerd blijft in zijn leerlingen, met ze praat en beter nog: naar ze luistert. Geen quick scan, maar een beleid. Hij voelt zich verantwoordelijk voor de academische ontwikkeling van mijn kind, en dat werkt. Zij werken er samen aan.

Nu, in mijn werk kom ik die quick scans helemaal veel tegen, erger nog, mensen noemen ze ook nog eens zo: “De quick scan”, alsof het iets is om trots op te zijn. Zijn we in deze tijd van vlug, snel en nu het dan echt vergeten? Als je iets goeds wilt, wanneer je zoekt naar kwaliteit, dan kost dat simpelweg TIJD. En inzet. Een citotoets is zo afgenomen, het weten hoever het kind staat in zijn of haar ontwikkeling kost tijd.

Een energie quick scan is zo ingevuld, een energiebeleid opstellen kost tijd. Is het milieu ons dan niet meer waard dan een quick scan?

Onlangs zijn we met Groene Peper Communicatie begonnen met aanbieden van ons programma. En onze niche: sportverenigingen. De reden daarvoor is eenvoudig: veel sportverenigingen hebben het nodig. Kantines, velden, spullen, alles mag niets kosten en is veelal (maar niet altijd hoor) verouderd. Daar kunnen deze verenigingen zelf niet zoveel aan doen. Ze zijn afhankelijk van contributie, subsidie en sponsorgelden.

Deze verenigingen hebben weinig geld te besteden en worden dan ook nog eens bestookt met quick scans. Even snel alle gegevens in de scan, en ja hoor: de quick win rolt eruit: lampen vervangen door LED, licht uitdoen als je weggaat en de kraan dichtdraaien als je klaar bent met douchen.

Er is quick gescand, en er is op de korte termijn quick gewonnen. Wat misschien helemaal niet slecht is. Maar wat win je nu echt? Merkt de vereniging het verschil van deze oplossingen? Hoe weet je of het werkt? Welk percentage kostenreductie is er beloofd? Wie houdt dat in de gaten? En belangrijker nog, wat wordt er gedaan als het niet werkt?

Als je dan kunt bijdragen door deze verenigingen te helpen hun kosten op de korte en lange termijn te verlagen, door bij de vereniging te blijven en samen te werken aan succes, dan draag je bij door je werk goed te doen. En daarom doe ik dit werk dan weer. pleunie@groenepepercommunicat