Een kapotte telefoon ...kan je (of eigenlijk, kan ik) een paar dagen zonder?

Je hoort het wel eens om je heen, maar ik heb het nog nooit eerder meegemaakt... een kapotte telefoon... op zaterdagavond... Dat had ik dan weer niet voorzien... je kunt dus ook niemand om hulp bellen. Juist... omdat mijn mobiel stuk is, maar ook; ik zeg het nog een keer: zaterdagavond!

Voor mij hetzelfde gevoel als op vrijdag na het werk thuiskomen en een brief van een serieuze instantie vinden, met informatie waar je het niet mee eens bent. Je wilt meteen het e.e.a. regelen, maar moet nog twee dagen wachten. Twee dagen waarin jouw irritatie stijgt van het gewone geïrriteerd "ze kunnen de juiste info toch overal halen", tot onredelijke proporties " ik weet ZEKER dat ze met opzet de brief op donderdag op de post doen,..puur om mij dwars te zitten". Het erge is, dat ik op zo'n moment mezelf toch echt even tot de orde moet roepen... "Nee, ze zitten daar niet gniffelend achter hun computer omdat ze donderdag een grote postzending hebben gedaan!". Maar goed terug naar mijn kapotte mobiel.

Generatie voor GSM

Even dacht ik ook nog heel euh..elitair:" ik ben van de PRE-gsm generatie, ik kan toch wel een paar dagen zonder?". Wij (40plussers) zijn opgegroeid zonder mobiel, computers konden, zeker in vergelijking met de huidige compu's helemaal niets, bellen deed je met een telefoon aan een draad en de agenda lag open op het bureau. De mijne vol met aantekeningen, briefjes, doorgekraste afspraken en niet te vergeten aantekeningen en 2do lijstje. Ik kan me niet herinneren dat ik me in die tijd verzuchtte dat het zo handig zou zijn als alles in een klein zakcomputertje zou passen.

Kàn niet zonder GSM

Nu dringt het pas tot me door... hoeveel ik communiceer via de telefoon. Ik heb het niet over urenlang bellen met mijn vriendinnen, maar b.v. zakelijk.. (en het is nu nog ZONDAG he, zie hier de start van de ontwenningsverschijnselen). Via WhatsApp, sms en mail, bellen doe ik eigenlijk zelden bedenk ik me nu, communiceer ik het overgrote deel van mijn dag. Daarnaast check ik mijn agenda, aantekeningen en LI en FB pagina's. Allemaal "on the fly".

En privé lees ik hele boeken op mijn mobiel, luister ik naar muziek als ik ren, maak ik even snel een foto van dat ontzettend lieve snoetje van zoon of dochter en tegelijkertijd regel ik via de app een vriendin om op te passen... Ik ben vergroeid, met mijn telefoon...Dàt realiseerde ik me dus niet.

E-mail of terug naar snail-mail?

En nu ik het me realiseer, ben ik me noodgedwongen aan het afvragen.. doe ik daar wel goed aan? Het continu checken? Bijwerken van agenda, aantekeningen en sociale pagina's? En hoe continu is het nu eigenlijk echt? Genoeg om de accu na twee jaar naar de knoppen te helpen. Zou ik zonder kunnen? Gewoon weer terug naar een vaste telefoon, papieren post ( wat tegenwoordig heel hip "snail-mail" wordt genoemd) en een fax?? Nee natuurlijk niet, dat is alsof je zegt dat ik met postduiven aan de slag moet. Ik kan niet meer terug. Ben ik dan verslaafd aan mijn telefoon? Nee, dat dan ook weer niet... ik ben verslaafd aan het gemak waar de telefoon voor staat! Alsof je een portable personal assistent altijd bij je hebt. Het vlotte communiceren, agendabeheer, planningen bijhouden en vergeet de ingebouwde tomtom niet. Tel daarbij op altijd vermaak in de vorm van muziek, boek of spel in mijn tas en ook nog, in sporadische gevallen kunnen bellen. In mijn beleving is de GSM, nu ik hem dus even niet kan gebruiken, de BESTE uitvinding ever!

Echt niet!

Dus zit ik nu op de bank, te broeden op een oplossing. Een nieuwe kopen..nah.. blijf ik toch de "duurzaamheidsdame", da's wel heel erg van de weggooimaatschappij (een nieuwe telefoon is daarbij ook best prijzig ;-)). En trouwens, ik ben gehecht aan deze telefoon, ik WIL geen andere. Na al deze overpeinzingen maar even gegoogeld op mijn computer, gelukkig doet die het wel. En morgenochtend meteen een reparatiewinkel in rennen...