Is duurzaamheid "the little black dress" van de onderneming?

Even googlen leert dat Coco Chanel meerdere versies van haar " little black dress" had, tot het uiteindelijk uitkwam op een korte(re) zwarte jurk zonder mouwen (1926). Veel vrouwen zijn het vast wel met me eens, we hebben allemaal zo'n zwart jurkje; je draagt hem weinig, vooral bij gelegenheden en hij staat ALTIJD goed.

Het hangt gewoon in de kast!

Nu ik al een jaar blog over (het gebrek aan) communicatie rondom duurzaamheid, zie ik steeds meer overeenkomsten tussen wat deze jurk voor mij betekent en hoe zich dat vertaalt naar duurzaamheid voor een onderneming. Zoals ik de jurk alleen draag voor feestjes, of gewoon als ik er zin in heb, zo lijkt het wel of ondernemingen alleen over duurzaamheid praten als ze iets op te leuken hebben. Maar het vreemde is, ze hoeven deze duurzame "jurk" niet te kopen, nee de meeste ondernemingen hebben duurzaamheid gewoon achter in de kast hangen.

Wat ik bedoel, veel ondernemingen, en dan met name in de industrie werken met duurzame eisen. Bij inkoop wordt vaak gevraagd waar een product vandaan komt, hoe het is geproduceerd, bij eigen productie wordt zo efficiënt mogelijk gewerkt zonder aan kwaliteit in te boeten natuurlijk en bij verkoop hebben sommige bedrijven zelfs een attest van herkomst voor de afnemer..... De duurzame jurk hangt gewoon in de kast!

Maar pas wanneer er iets aan de hand is, b.v. een regeerakkoord wordt gesloten, er veranderen wetten of regels of de algemene tendens in de samenleving richt zich meer op duurzaamheid, pas dan realiseren bedrijven zich dat zij zich daar allang aan houden. Ze zoeken er alleen naar als ze zich voor iets speciaal moeten omkleden.

Kriebelwol met lange mouwen

Net zoals dit zwarte jurkje een wat lastige start had - het had lange mouwen, was van kriebelende zwarte wol en werd als "saai" beschouwd in een tijd waarin kleuren en kralen welig tierden - heeft de duurzame mentaliteit het nog niet altijd makkelijk.

Eerlijk gezegd twijfel ik nog een beetje; bestaat onze duurzaamheid nog uit "kriebelwol" of zijn we ontwikkeld naar wat prettigere stoffen? Is de trias energetica onze kriebelwol? Een model dat helpt een energiezuinig plan op te stellen, ja...dat klinkt wel als degelijke kriebelwol, het houdt je warm, maar je loopt er niet echt warm voor. Veel adviesbureau's gebruiken dit model nog om hun verhaal toe te lichten.... en raken halverwege hun publiek kwijt.

Zijn we dan toch verder? Nieuwe gebouwen hebben al een A label, zonder dat daar iemand verbaasd over doet. Gloeilampen mogen niet meer en LED verlichting wordt steeds gezelliger. Slimme meters horen erbij en je bent een beetje een pannenkoek als je niet in elk geval periodiek inzicht hebt in jouw verbruik. Zo erg kriebelt onze duurzaamheid dan toch eigenlijk ook weer niet. De jurk gaat steeds beter zitten.

Van Black Dress naar Jeans

Nu hebben we een mooie jurk, maar wanneer dragen we hem dan? Tja, ik draag mijn Little Black Dress ook niet elke dag, dan gaat het speciale gevoel eraf. Ik pleit ervoor dat duurzaamheid voortaan de spijkerbroek van de onderneming wordt. Dat is een algemeen geaccepteerd kledingstuk, komt in allerlei vormen, maten en kleuren en men draagt het elke dag. Dat zou wat zijn, als een onderneming zo vergroeid is met haar duurzame beleid als wij met onze spijkerbroek....

Zonder erbij na te denken wordt rekening gehouden met verspillingen, actief gewerkt aan een betere omgeving en er wordt verantwoordelijk omgegaan met medewerkers. Hier wordt gewoon over gesproken, in interne documenten, maar ook naar buiten toe, niet in een aparte page op de site, nee, gewoon door de lijnen heen. Niet als extra "duurzame advertentie" maar gewoon, omdat bij alle ads rekening is gehouden met het duurzaamheidsaspect. Dit alles draagt bij aan een verantwoorde onderneming die een goede winst draait... Het jurkje hangen we dan gewoon weer in de kast, tot de volgende gelegenheid zich voordoet. Ik weet zeker dat Coco het daar toch ook wel mee eens zou zijn.

Pleunie Warnink - neutral | company - pleunie@neutralcompany.nl