Ja.... maar dat is gewoon het "reclamepraatje"!

Hoe vaak ik die tekst gehoord heb .....! En ik moet zeggen, ik vind m wat eh... lastig. Maar het raakt wel een uitdaging die ik vaak in mijn vak tegen kom. Men kijkt naar marketing & reclame alsof de producent nog steeds denkt dat hij de klant moet overtuigen veel en vaak het product of de dienst af te nemen. Alsof het grote doel van de marketeer is om de consument een hak te zetten of iets te laten doen dat hij niet wil. Wat mij ook nog eens opvalt: mijn kinderen lijken redelijk te zijn opgewassen tegen de reclameboodschappen. Het is nu sinterklaastijd, er zijn er nogal wat om hen heen. Dus waar komt de "reclamepraatjes-houding"  vandaan?

Zou het een kwestie van "old school" vs "digischool" zijn?

Als kind van mijn tijd, groeide ik op met drie Nederlandse en twee Belgische kanalen op TV. Reclames waren grote blokken tussen de programma's in, in plaats van door de programma's heen. Daarnaast had ik enkel print en beeld, maar geen internet om me te beïnvloeden. Wat betekent dat ik relatief weinig reclame tegenkwam.

De reclames die ik zag, hadden dan wel impact. ZO sterk dat ik nu nog steeds sommige reclamejingles uit mijn jeugd kan neuriën en zelfs zingen. Wij (mijn broer en ik) keken de ster-reclames net zo makkelijk als de programma's. Je had zelfs Loeki met zijn "asjemenou" die elke keer in een ander filmpje te zien was. Reclames waren amusement. Natuurlijk wilde ik als kind de vla van het liedje en de pop van TV. Die houding heb ik wellicht doorgetrokken naar mijn leven van nu. Als ik reclame zie, voel ik me er dan hetzelfde bij als toen? ben ik nog steeds zo beïnvloedbaar? Stof tot nadenken...

Laten we er niet omheen draaien, print is passé

Zo sterk zelfs dat het weer retro en hip is. Maar retro en hip is maakt het nog niet mainstream. De meeste reclames die je nu tegenkomt zijn, nu ja... zo'n beetje overal. De hele digitale wereld waar in we ons veel bewegen staat bol van de reclames. Het begon met van die grote stilstaande banners op een site die je bezocht. Daarna bewogen de banners een beetje en nu zijn het gelikte filmpjes...maar nog steeds: reclame. En die ene reclame die op een billboard staat, juist die verwijst (natuurlijk naar het product) maar zeker ook naar een site. Om het voor ons "oudjes" nog erger te maken, zijn de reclames ook nog eens gepersonaliseerd. Dus ik zie voornamelijk de zaken waar ik in geïnteresseerd ben. Het "ff opletten, dit is reclame" moment wordt daarmee steeds lastiger te herkennen. Reclame is weer amusement.

Het gaat dus niet om de zender, maar de ontvanger!

Vanaf een bepaalde leeftijd doorzagen mijn kinderen reclames. Ze worden er zoveel mee geconfronteerd - tenminste in mijn huishouden - dat het ze weinig meer doet. Sterker nog, ze dragen - al kijkend naar het scherm of de poster bij de bushalte, of het uithangbord in de stad  - verbeteringen aan, om een product duidelijker of leuker aan te prijzen. Maar zijn ook niet te flauw, als een reclame ze bevalt, zeggen ze dat ook.
Kortom, ze hebben, net als hun moeder, enorm veel commentaar op de reclames die voorbij komen. Op mijn vraag: "is het dan allemaal ONZIN wat er in reclames gezegd wordt?", kreeg ik als antwoord dat de reclames wel een goed beeld gaven van het speelgoed, maar dat het ding zelf leuk of niet leuk is. "Huh??"  Hoe scherp kijken zij??

Nu ik erover nadenk, heb ik ze nog niet de tekst "reclamepraatje" met een denigrerende toon horen uiten. Zou het zomaar kunnen zijn dat het een "generatiedingetje" is? Dat iedereen die is opgegroeid zonder 24/7 toegang tot informatie (of toegankelijk is voor informatie) wantrouwend(er) staat tegenover reclames? Omdat wij deze reclames in onze jeugd nog als amusement zagen? In plaats van wat het was: een middel om een product onder de aandacht te brengen.