“Geen goede voornemens, maar goede doelen”

Dat las ik ergens op een blog, helaas de url is me helaas ontschoten, maar de zin is me bijgebleven, omdat het me compleet op het verkeerde been zette. Ik vond het namelijk een prachtig voornemen. En had er allerlei ideeën bij. In plaats van voornemens als meer sporten, minder -vettig - eten, je richten op een ander een daar goed voor zijn. Door je - en hier liep mijn fantasie compleet met me weg - te verdiepen in wat je nu echt belangrijk vindt. Wat heb je meegemaakt in jouw leven, wat raakt je waar wil je voor de barricaden op?

Ik zag voor me dat de schrijfster een soort soulsearching gesprek met zichzelf hield en vervolgens de goede doelen selecteert, die bij deze idealen hoort. Prachtig allemaal…zo werkt het brein van een storyteller.

De werkelijkheid? ze had het over doelen stellen. Dat ze beter voor zichzelf ging zorgen en meer tijd nam om te genieten van het leven. Ook heel mooi natuurlijk…maar voor mijn gevoel lang niet zo bevlogen als wat ik er zelf in twee seconden tijd van had gemaakt. Een kleine tegenvaller dus….

Waar ging dit mis?

Dit is een typisch communicatiedingetje: “Ruis op de Lijn”. Zij zond haar woorden met in haar achterhoofd haar kennis, ervaring, etc etc, en ik ving ze op, met mijn interpretaties e.d.. Maar in een gesprek met vrienden kan dat hilarisch zijn. Zakelijk… niet zo heel handig.

Natuurlijk, dit gebeurt vaker en dat is zelden de bedoeling. In een tekst zoals hier is het lastig op te vangen. Tijdens een gesprek heb je er meer invloed op. Om dit type “ruis” 100% uit te sluiten, moet je wel heel erg bezig zijn met wat en hoe je dingen zegt…en eerlijk… we hebben wel wat beters te doen. Maar…om de kans op miscommunicatie nu helemaal te negeren… dat is ook niet verstandig.

Wat kan je doen?

Er is een simpele oplossing om dit soort aannames in gesprekken op te vangen. Het kost even wat moeite om het jezelf aan te leren, maar dan heb je ook wat. Waar ik het over heb? Actief Luisteren.

Waarschijnlijk heeft jouw vader/moeder het volgende vroeger ook wel tegen je gezegd: “ luisteren doe je met je oren”. Nou, vergeet het maar, ACTIEF luisteren (Luisteren - Samenvatten - Doorvragen) doe je door te praten. Maar wel met het doel om informatie te krijgen.

  1. Luister eerst (tja, daar ontkom je niet aan natuurlijk) naar wat de ander zegt. Maar dan ook echt! Probeer je een voorstelling te maken van wat er bedoeld wordt.

  2. Vat - op een moment dat het logisch is - in eigen woorden samen wat je gehoord hebt, en vraag aan jouw gesprekspartner of dat is wat hij/zij bedoelde.

  3. Vraag door als je iets niet helder is, en…dat is een belangrijke… ook al denk je dat je te simpele vragen stelt, of naar de bekende weg vraagt…als je niet zeker bent van het antwoord blijf je raden en invullen voor de ander.

De eerste twee stappen zijn vaak logisch en / of makkelijk, maar om een beetje charmant te erkennen dat je de ander niet helemaal begrijpt…daar wordt het vaak lastig…

Maar aan de andere kant…wat is ingewikkelder? Een fout herstellen omdat je iemand niet goed begrepen hebt, of even slikken en duidelijk uitvragen wat de ander nu precies bedoelt.

Tja…dat zal je toch zelf moeten beslissen.. En wil je hier meer over weten, of misschien een vrijdagmiddagtraining volgen? Neem dan contact op met me op : pleunie@groenepepercommunicatie.nl