ondernemen

Bescheidenheid is "Bad 4 Business"

Onlangs sprak ik met een dame die samen met haar vader een bedrijf runt. Zij zijn met z’n tweeën, en halen opdrachten binnen die ze met behulp van een flink netwerk aan ondernemers om hen heen uitwerken. Dit gaat al jaren best lekker, maar dit kleine familiebedrijfje heeft een grote uitdaging. Vader gaat binnen nu en een aantal jaren met pensioen. Daar volgen dan weer een hele stapel nieuwe obstakels uit, waar ik er in elk geval een met je wil delen.

“Ik doe maar de administratie”

De vader is een techneut, de dochter hanteert de backoffice. Nu zijn ze op zoek naar een nieuwe, eigenwijze, enthousiaste, zelfstandige, licht brutale en absoluut eigengereide techneut, die het werk van de vader kan overnemen.
In mijn gesprek met de dochter was mijn aanname dat het bedrijf dan hoe dan ook van haar zou zijn. Of ze deelt het met deze toekomstige techneut, of ze huurt deze man/vrouw in en is zelf de baas. Ze keek me geschrokken aan. Eh..zo had ze het nog niet bekeken. Ze deed “alleen maar de administratie”. Oh, en hoe kijk je er dan tegenaan als jouw vader zich langzaam terugtrekt uit het bedrijf en er een nieuwe techneut is? Doe je dan nog steeds “alleen maar de administratie” ? Of doe je nu eigenlijk meer dan dat?

Ze dacht even na, en gaf rustig toe dat ze van alle afspraken op de hoogte was, dat ze zich toch wel bezig hield met contractafhandelingen, contact onderhield met het netwerk en inderdaad zich ook druk maakt over de betalingen (ontvangen en versturen). En nog veel meer, maar dan wordt de opsomming wel wat eentonig. De rolverdeling bleek dus veel evenwichtiger dan ze in eerste instantie had gedacht. Maar ze staat nu nog op de loonlijst als “medewerker”, omdat een kekke functietitel haar eigenlijk ook niet echt boeit. Maar tijden veranderen…

Wie wordt het “nieuwe” gezicht van de onderneming?

Stof tot nadenken dus, want hoe ga je je profileren, nu en in de toekomst? Zeker bij het MKB doen mensen zaken met andere mensen. Niet met bedrijven. Als jouw klant jou vertrouwt en je kunt dit vertrouwen waarmaken, dan kan je zaken doen. En een klant vertrouwt je pas, als hij/zij je kent. Op dit moment is haar vader nog het “gezicht” van het bedrijf. Maar misschien wordt het tijd dat ze die rol overneemt. Dat ze met haar vader eens moet overleggen hoe zij haar rol binnen het bedrijf ziet en of en hoe deze zich moet gaan ontwikkelen.

Dan kunnen we op basis daarvan een communicatieplan maken met wellicht wel haar nieuwe - veel minder bescheiden - rol in het bedrijf voor ogen. Dan kan ze laten zien wat ze allemaal betekent en meebrengt. In een technische omgeving zijn mensen met technische kennis en ervaring noodzakelijk en logisch, maar ook haar bijdrage is waardevoller dan ze zelf had bedacht.

Zo, bescheidenheid getackeld. Niet doen dus… maar waarom is dat

“Bad 4 Business”?

Simpel, omdat, wanneer je je te bescheiden opstelt, je jezelf tekort doet. Je laat niet helemaal zien wat je kunt, doet, waar je verantwoordelijk voor bent en of misschien zelfs wie je bent. Daardoor kunnen anderen jouw vaardigheden lastig naar waarde schatten. En hoe krijgen ze dan een goed, en volledig beeld van wat het bedrijf allemaal te bieden heeft. Als ze de stap naar voren zet, en het gezicht van het bedrijf wordt, dan moet ze haar sterke punten kennen en ze vol overtuiging kunnen benoemen. (haar verbeterpunten vanzelfsprekend ook. Maar die hoeft ze niet hardop te benadrukken, daar zou ik extern de kennis voor inhuren)

Ze is binnen dit bedrijf nu nog de stille kracht, die je niet veel hoort, maar een die wel aanwezig is en alles in goede banen leidt. Maar moet ze nu lawaai gaan maken? Nee lawaai klinkt negatief en zo is ze niet. Maar een Stille Kracht moet wel zichtbaar zijn voor de buitenwereld. Dat de klanten en leveranciers weten, als zij het regelt, dan komt het goed, of als zij het ermee eens is, dan klopt het wel, want ze gaat altijd grondig te werk. Of aan de andere kant, als zij twijfelt moeten we er misschien nog even naar kijken. Zoiets. En die rol is haar - om eerlijk te zijn - op het lijf geschreven. Het enige echte obstakel hierin… zijzelf. Hoe stap je uit de bescheiden schaduw in het zakelijke zonlicht?

Van Stille Kracht, naar Krachtpatser!

Dat is de rol die ik haar gun , van Stille Kracht, naar Krachtpatser. Een met zichtbare toegevoegde waarde voor het bedrijf. Vanuit daar kan ze zich profileren en - als ze dat wilt - het bedrijf in de toekomst ook met een andere zakenpartner laten floreren. Ik ben erg benieuwd wat ze besluit dat haar rol moet worden binnen haar bedrijf… deze (nu nog stille) Krachtpatser.

Wil je meer weten over profilering binnen en buiten jouw onderneming? Neem dan contact met me op met Pleunie@groenepepercommunicatie.nl

Samen kijken we hoe we jouw zakelijke identiteit en imago goed op elkaar kunnen afstemmen.

Duurzaamheid is best duur

Duurzaamheid is best duur

k heb het vaker gezegd, ondernemers willen vaak wel "vergroenen", maar er eigenlijk niet al te veel voor opgeven. En neem het ze maar kwalijk. Wel betrokken zijn bij het milieu, maar ook gewoon een bedrijf moeten runnen. Duurzaam zijn is trouwens ook best duur. Niet alleen in geld, maar ook in uren. Daarnaast levert het in euro's niet altijd (direct) iets op. De kosten daarentegen, die zijn wel direct zichtbaar.

Eigenlijk...moeten we wel iets met duurzaamheid

Onlangs sprak ik een vriendin die op haar werk een nieuwe klus heeft gekregen. Het gaat om het contact onderhouden met oud klanten & medewerkers. Laten we dit voor het gemak het "dode-paard-dossier" noemen.  Een beetje bevreemd keek ik haar aan, hoezo "dood paard" het is toch een prachtig onderwerp? Precies iets waar haar bedrijf wat aan heeft, het opbouwen van een netwerk, een bron van contacten en kennis. Mij leek het een goed idee. Maar de "downside" dat het resultaat niet direct in harde euro's is te vangen, die zie ik ook wel. Maar toch, een beetje ondernemer weet dat (de juiste) contacten zich kunnen vertalen naar omzet/winst.

Dus waarom de hoofdpijn?

Door gebruik van het woord "eigenlijk". Op elke afdeling waar ze komt, en met de managers spreekt, krijgt ze overal dezelfde reactie:"Eigenlijk moeten we daar wel iets mee". "Tja", vertelt ze me:" dan is het hele verhaal al gedoemd te mislukken.".  Zoals dat je als kind "eigenlijk" je kamer moest opruimen. Of je nu "eigenlijk" de auto moet wassen. Eigenlijk betekent dus...:"werk waarvan ik weet dat t moet, maar ik heb er helemaal geen zin in". Omdat het een rotklus is, of omdat je het nut er niet van inziet.

Nu vind ik netwerken leuk en praat ik met veel mensen over hun bedrijf en/of werk, over wat ze belangrijk vinden en hoe ze in het leven staan. (ja..ik vind netwerken dan ook oprecht LEUK om te doen). Wanneer mensen dan aan mij vragen waar ik me mee bezighoud (namelijk duurzame conte nt marketing) dan krijg ik steevast de reactie...tja, ...(komt ie...) "EIGENLIJK moeten wij ook wel iets met duurzaamheid".

Van sustainability naar change management

Nu moeten de alarmbellen gaan rinkelen... wat deze persoon misschien wel zegt is: euh..daar heb ik nog niet serieus over nagedacht (anders zou het "iets met" ingevuld zijn) en ik wil er ook nog niet aan... (zie gebruik van het woord "eigenlijk"). Dus hier ligt een mooie taak voor de sustainability managers, duurzame content marketeers en andere professionals, om de houding die inspireert tot "iets met" en "eigenlijk" te veranderen.

Kennis is er genoeg, mensen weten wel van de fossiele brandstoffen, opwarming van de aarde en vervuiling van de planeet, dat doomscenario hoef je echt niet meer te benadrukken. De bereidheid om er wat aan te doen is er ook wel. Het vreemde is wel dat deze bereidheid zich eerder thuis manifesteert (gescheiden afval, licht uitdoen als je de kamer verlaat, groene energie aankopen etc) dan op de zaak. Dus wat is het verschil?

Corebusiness versus alles daaromheen

Thuis, is het huishouden laten draaien de corebusiness. Je werkt met een "budget" aan tijd en geld, waarbinnen je een aantal klussen geklaard moet krijgen. Het laaghangend fruit is dan "kraan & licht uit", waardoor je (eind van het jaar) ruimte krijgt in het beschikbare budget, afval scheiden, zodat je uitkomt met de diverse vuilnisbakken die je in de tuin hebt staan of b.v. wat vaker de fiets pakken om naar de stad te gaan, wat geld en (in mijn geval) vaak ook tijd scheelt.  De overweging om duurzamer te leven heeft dus niets met duurzaamheid te maken en alles met het continueren van de corebusiness.

Efficiëntie & effectiviteit versus "we doen wel een dotje"

Wanneer de wijzigingen aanbrengt in jouw corebusiness, doe je dat met het oog op een bepaald resultaat. In mijn voorbeeld van een huishouden zou dat zomaar kosten-& tijdsbesparing kunnen zijn. Door efficiënter met het huishouden om te gaan houd je  per saldo meer tijd en geld over voor andere zaken.

Zakelijk zit dat net iets anders in elkaar...

De effectiviteit en efficiëntie kloppen ook daar wel, de schaal is groter, maar het licht kan je ook hier uitdoen. Systemen kan je hier ook beter inregelen etc etc. Kosten zijn hier ook te besparen. Nee, het zit hem in de corebusiness! Wanneer een duurzame bedrijfsvoering met oog op de winst en hart voor het milieu tot de basisstrategie behoort, stap je af van: "Eigenlijk, iets met duurzaamheid" en schuif je op naar:" business as usual", waar duurzaamheid in hetzelfde rijtje hoort als b.v. inkoop, verkoop, financiën, logistiek, kwaliteit en marketing.

En mijn vriendin? Zij is van strategie veranderd: new business is wel corebusiness.

 

Pleunie Warnink  | pleunie@neutralcompany.nl